Vanuit een verleden vol pijn


Als je deze foto bekijkt, dan denk ik dat er ook een gevoel je omsluit… en het is waar. Het is een beladen plaats. De sommige mensen die hier beelden van binnen krijgen – kan ik alleen maar bevestigen dat het waar is wat je ziet. Het kan hard binnenkomen.
Toch vraag ik even om er niet voor weg te lopen, maar daarin de transformerende vermogen van je zelf daarin aan te spreken en er positief mee om te gaan. Het zenden van positieve energie zorgt dat negativiteit opgeruimd gaat worden en zorgt voor een bos van vertrouwen en liefde. Zie het als een roos die je in kijkt en dat je op deze molshopen mag planten.
Dit is een bos dat Westerbork heet. Alles daar is beladen met dood, verdriet en miskenning. De plaats heeft wel wat hulp nodig om te transformeren naar een stuk positiviteit. Dat we de Joden herrinneren dat zij zijn weg gevoerd – is goed, we hoeven ze niet te vergeten, maar deze mensen zijn niet alleen dood gegaan om het verdriet daar vast te houden. Ze blijven niet als zielige wezens, maar ze zijn net zoals wij en mogen ook weer verder gaan.
De natuur, het bos, geeft nieuwe uitdagingen te zien. Gelukkig maar en deze molshopen zorgen dat het gebied wordt omgewoeld. Voor wat? Voor nieuwe energie en dat is prachtig.
Je kunt zien met spirituele oog dat hier veel experimenten hebben plaats gevonden met mensen. Ik zag behandeltafels en ook gaskachels.. Er is hier veel leed toegedaan, maar je kan ook zien, dat dit stuk natuur ook weer het proces van transformeren laat zien. Het verdriet en pijn wordt opgeruimd net zoals wij dit doen.


In ons leven is het ook zo .. de nieuwe uitdagingen zorgen er voor dat we de dingen met andere ogen mogen bekijken en dat we leren om met de verworven indrukken nog dieper onszelf mogen leren kennen.

Ik hoop te ervaren dat hier op deze plek ooit weer eens rozen komen te staan, omdat ze laten zien dat het getransformeerd mag worden.
Dit is mijn inzien nog veel belangrijker dan alles in ere herstellen, omdat dit een mens verder kan brengen.

De laatste keer dat ik hier was, ben ik deel geweest van een stuk verwerking en ik kom er vaker om juist dat licht hier neer te zetten.

Moeder en kind


En plots kreeg ik contact met een moeder en een kind – hier heel ver vandaan. Zij had haar kind heel dicht bij haar en moet in het leven de dingen zelf op knappen. Haar man had haar verlaten, toch was er liefde toen het kind gemaakt was, maar nu is hij heel ver weg en heeft besloten haar niet horen. Haar ouders wilde niets meer van haar weten. De tranen biggelde over mijn wangen en ik werd zo getroffen door haar pijn.
Ik mocht haar aanraken en die moeilijkheden waar ze nu in zit verzachten. Maar ik denk dat ik hierin ook getroffen was over mijn eigen stukje. Het er alleen voor staan, het niet begrepen worden en mensen die je mijden.
Er kwam hierdoor een pijn in mij zelf los – die ik niet herkende, maar wel deel van mij was. Het enige wat ik kan doen het laten stromen.
Door bij haar te zijn – mag ik haar de warmte zenden en ook het oude verdriet in mij zelf los laten.