Naar Auschwitz

Vandaag ga ik naar Polen. Om precieser te zijn naar Auschwitz. Ik ben nu al een maand bezig met voorbereiding en er gebeurd veel. Met twee vrouwen en twee mannen gaan we samen in de auto naar Polen. De meeste hebben herinneringen van een leven voor deze die in Auschwitz geëindigd is.. dus voor hen wordt het een zware tocht en ik hoop dat we op tijd in Polen arriveren, want het wordt een zware dag.
Een ding is wel lekker – We hebben goed hotel geboekt waar ook speciale dingen gedaan kunnen worden – zoals het gaan naar een sauna – ik denk dat we ons goed moeten verzorgen. IK ben heel benieuwd wat we tegen komen.
In de loop van de maandag komen we weer terug – het is een reis van 12 uur dus we zien wel hoe laat we er zijn.

Vanuit een verleden vol pijn


Als je deze foto bekijkt, dan denk ik dat er ook een gevoel je omsluit… en het is waar. Het is een beladen plaats. De sommige mensen die hier beelden van binnen krijgen – kan ik alleen maar bevestigen dat het waar is wat je ziet. Het kan hard binnenkomen.
Toch vraag ik even om er niet voor weg te lopen, maar daarin de transformerende vermogen van je zelf daarin aan te spreken en er positief mee om te gaan. Het zenden van positieve energie zorgt dat negativiteit opgeruimd gaat worden en zorgt voor een bos van vertrouwen en liefde. Zie het als een roos die je in kijkt en dat je op deze molshopen mag planten.
Dit is een bos dat Westerbork heet. Alles daar is beladen met dood, verdriet en miskenning. De plaats heeft wel wat hulp nodig om te transformeren naar een stuk positiviteit. Dat we de Joden herrinneren dat zij zijn weg gevoerd – is goed, we hoeven ze niet te vergeten, maar deze mensen zijn niet alleen dood gegaan om het verdriet daar vast te houden. Ze blijven niet als zielige wezens, maar ze zijn net zoals wij en mogen ook weer verder gaan.
De natuur, het bos, geeft nieuwe uitdagingen te zien. Gelukkig maar en deze molshopen zorgen dat het gebied wordt omgewoeld. Voor wat? Voor nieuwe energie en dat is prachtig.
Je kunt zien met spirituele oog dat hier veel experimenten hebben plaats gevonden met mensen. Ik zag behandeltafels en ook gaskachels.. Er is hier veel leed toegedaan, maar je kan ook zien, dat dit stuk natuur ook weer het proces van transformeren laat zien. Het verdriet en pijn wordt opgeruimd net zoals wij dit doen.


In ons leven is het ook zo .. de nieuwe uitdagingen zorgen er voor dat we de dingen met andere ogen mogen bekijken en dat we leren om met de verworven indrukken nog dieper onszelf mogen leren kennen.

Ik hoop te ervaren dat hier op deze plek ooit weer eens rozen komen te staan, omdat ze laten zien dat het getransformeerd mag worden.
Dit is mijn inzien nog veel belangrijker dan alles in ere herstellen, omdat dit een mens verder kan brengen.

De laatste keer dat ik hier was, ben ik deel geweest van een stuk verwerking en ik kom er vaker om juist dat licht hier neer te zetten.