De zee in mij

Wacht ik dat het leven gaat bruizen of stap ik er midden in.
Ik weet zoveel dingen waarin ik op avontuur ga, maar de meeste doe ik niet. Iets in mij wil juist in evenwicht blijven.
Toch moet ik zelf zoeken naar dat bruizen in mij, dat ook gekieteld wil worden.
Vandaag indentificeer ik me met de zee, met een zonnetje en wat wind. Ik ga weer op zoek naar verandering.

Dit is een foto van Australie – Edens

In de dreamtime

In de nacht wordt ik wakker – ik weet het, ik heb het weer moeilijk om de dag en nacht weer onder controle te krijgen, tien uur tijdsverschil is niet niets.
Maar ik krijg dromen, die heel scherp bij blijven. Ze hebben te maken met Australië en de manier waarop de Aboriginals leven.. Gisteren kreeg ik een beeld hoe zij vanuit het verleden een stuk aarde  qua energie ervoeren en wat hun ankers en prioriteiten zijn om ergens te blijven. Ze zijn heel dicht bij de natuur en voelen de aarde aan. Het kan nog zo turbulent zijn, door de wijze waarop zij hun gebied uitzoeken, zal de natuur zelf de stabiele factor zijn. Door een te worden met de energie die geboden wordt van hun natuurlijke omgeving hebben ze een balans tussen stilte en beweging en zal hun hierin minder gebeuren, omdat ze minder de natuur uit evenwicht brengen. Hierdoor waarborgen ze voor hun zelf een ruimte waarin men in vrede met weer, wolken en ook dieren om konden gaan.
IK ga dit uitwerken, want het voelt zo goed. Deze godin zonder mond – komt binnen via telepathie en via de droomtijd, zoals de Aboriginals noemen. Door deze andere soort van communicatie, kan je heel diep van binnen schouwen.
Het is wel prachtig dat ik via deze vorm oude kennis tot me krijg en kan aanvoelen hoe het vanuit een oudere wijsheid er aan toe ging.
Of de Australiërs ( de jonge emigranten ) zoals ik ze maar noem dit ook voelt.. ik denk het wel, maar ze zijn zich er niet bewust van. Maar ik merk al dat sommige mensen zich meer natuurlijk gaan gedragen en een andere ritme gaan aannemen, waardoor ze anders in het leven staan. Het is een heel bijzonder proces denk ik, waarin mensen vanuit hun omgeving gevormd worden en ook veranderen.

Mijn australie gevoel

Toen ik in Australië was – kreeg ik een hele speciale energie te voelen – het is zo mooi en het maakte me zo licht. Het was een energie die een hele sterke transformerende werking had. Maar het geeft me ook connectie met de wereld rondom me heel…

Ik moest denken aan mijn Fluoriet – een steen die mij heel dierbaar was.

 

Goulburn en nu naar Canberra

We zijn zo ongeveer 100 kilometer voor Canberra neergestreken. Een weg vol bochten getrotseerd, plots waren we in de bergen beland met haarspeldenbochten. Het rijden gaat ons steeds beter af. Vanochtend ook nog aan de beache in Sydney blijven hangen en genoten van de hoge golven.


In Goulburn hebben we eindelijk een hotel lodge met internet kunnen vinden en liggen hier dus prinsheerlijk in een kingsuite – ook wel leuk een keer.


Canberra, het is nu al 30 jaar geleden dat ik daar twee weken heb gebivakeerd bij mijn nicht die daar toen woonde. Helaas leeft Margo niet meer, het heeft voor mij toch een belangrijke betekenis merk ik op.

Broken Hill en Silverton

From Broken Hill

Broken Hill en Silverton.
Ik voel de zilver en andere ertsen in de bodem en ervaar wat het met me doet. Het maakt me onrustig en loom. Toch krijg ik beelden die mij weer verder kunnen brengen, wat het precies met me doet zal pas later bekend worden. Silverton is een plaats dicht bij Broken Hill – prachtig die uitgestrekte landschap en het zand in de straten.

From Broken Hill

Je zou kunnen zeggen dat dit een ghost town is, want de erts was al snel daar verdwenen, waardoor mensen weer naar elders vertrokken.De wegen zijn over het algemeen goed, maar sommige wegen hebben plaats gemaakt voor rivieren. Het moet hier in januarie wel heel hard geregend hebben. Ik zie de beelden waarbij ook delen van de wegen onder water hebben gestaan, maar men is hard bezig om het weer te herstellen. Het geeft wel prachtige plaatjes – vooral als je in de woestijn nog water tegen komt. Het maakt het rode zand nog intensiever.

 

From Broken Hill

Tja en dan moest ik er natuurlijk met me snufferd in zitten – gevallen dus. Het leek wel een ceremonie van de natuur zelf, die vond dat ik ondergedompeld moest worden in de rode slip.. Gelukkig is er verder niets aan de hand en kan ik gewoon weer verder stappen. Vandaag gaan we opweg naar sydney, maar ik vind dit natuurgeweld eigenlijk veel mooier. We zullen zien wat we daar weer tegen komen. Wist je dat je bij bepaalde clubs in Australie lekker kan eten voor weinig geld.. Ook weer meegenomen:)

From Broken Hill

 

New zeeland – Hi Liz, ik hoop dat je geen problemen ervaart daar in jouw land.. Hier in Australie doen ze er alles aan om hulptroepen te sturen – de verbinding tussen deze twee landen is enorm groot.
Australie is nog steeds een land vol met mogelijkheden en ze zullen zich volledig inzetten om het natuurgeweld te overwinnen..

From Broken Hill

Did it hurt except your pride zei een Ausie aan me na de val , werd mij gevraagd… hi hi wel leuk om zo dat te horen..

Door de bush bush

De weg naar Boken Hill is helemaal niet eentonig. Het landgoed is prachtig en het leuke is, dat de regen veel groen heeft gemaakt. Hier en daar zijn grote gleuven te zien van waar het regen heeft gestroomt. Plots heeft dit droge land rivierbeddingen en ik heb zelfs beelden gezien van Alice Springs waar kinderen in het water spelen.
 

We zijn op zoek naar de kangeroes, maar kunnen ze niet vinden. Het is zo’n verschil met 30 jaar geleden toen ze meehuppelde in het landschap, open en vrij. Nu zijn er overal hekken verschenen – het land is verdeeld. Met als gevolg dat een kangeroe voorzichtig moet zijn, waar het springt.
Men zegt hier dat er een overschot is aan kangeroes, maar ik zie ze niet.. Zouden de Australiers zichzelf voor de gek houden?
Op weg om een goede foto te maken hadden we al snel te maken met vele doornen op de grond die in de voeten wilden prikken.


Maar het is mooi om zo een met de natuur te zijn..
Ook de mensen onder weg zijn open en willen praatje maken.. ze nemen er de tijd voor om hun verhalen te delen.. Prachtig.
https://lh4.googleusercontent.com/_V85qki_ZHgo/TWLOIS_0dDI/AAAAAAAABgk/d2Qsfw_flHI/s400/IMG_3536.JPG

In de auto

Vandaag met de auto weg geweest – rijden met een automatic – we hebben dat nopg nooit gedaan. Links rijden, stuur aan de andere kant, het zijn eigenlijk grote veranderingen en dan vraag je jezelf af of je dat goed afgaat, maar we willen toch wat meer van de wereld zien, dus is het wel noodzakelijk. Het lezen van de kaart en de moeilijkheden om zowel links of rechts te gaan, de spiegels en stuur te bedienen.. tss heel enerverend en het zorgde dat we toch iets langer bezig waren om ergens te komen en dan bleek ook nog mijn telefoon het niet te doen.. lol. Niets landdekking, niets bereikbaar zijn. Maar goed we komen er wel.