Batemanbay

Canberra  – een mooie plaats, maar ik voel zo weing betrokkenheid. De mensen zijn prima, maar er is geen persoonlijkheid in de gebouwen en voelt kil aan. Waarom mag een stad geen eigen karakter hebben, maar moet het op iets lijken.

Waarom worden de burgers niet zelf betrokken bij het creeren, maar moet alles volgens plan ontstaan. Grote groene marmeren zuilen in het regerings gebouw – het duurste van het duurste is gebruikt om het gebouw op te fraaien, maar ik mis hierin de betrokkenheid, het is zo artificial – alsof men de bewogenheid niet mag voelen. Ik voel niet die trots die er in andere steden wel is.
Dertig jaar geleden, was er meer groen en stonden de huizen verder van elkaar, nu is het voller – er staan meer gebouwen en daar waar ik toen verdwaald was in de bossen, zijn nu gebouwen verschenen.. Ook de vervelende vliegen van toen zijn verdwenen. Ik heb ze amper gemerkt. Terwijl ze toen als stroop aan je kleren bleven hangen.
We dachten vandaag nog iets van Canberra te kunnen vinden, wat ons de moeite waard was, maar dat was moeilijk te vinden. Ook de parken stralen iets gemaakts uit, net alsof de energie niet klopt. Daarom maar via de mistige mountains vertrokken naar de kust en we kwamen uit bij bateman bay.Maar ook hier voelt het wat naar triest. Het is natuurlijk het weer met zijn regenbuien die ons parten speelt, maar ik voel hier ook wat afstandelijkheid. Als je de tralies voor de ramen zien, het verbod op alcohol in verkeer op straten ziet en men vertelt dat men geen kleurlingen wenst (ik hoop dat ik het verkeerd heb begrepen) .. dan denk ik toch tje wat is hier aan de hand. Dit is een bay waar men van vissen houd en waarin de stroming wel heel grillig is. Toch morgen maar weer een beach op zoeken waar het meer bruist en waar de golven wat meer tgegen het strand botst.. dan straalt het wat meer…
Misschien komen we nog wat natuur reservaten tegen wie weet. Ik moet me corrigeren, vandaag een lieve oude man gevonden die mij zelfs achterna kwam om een internetcafee te wijzen:)

 

Een speciale ontmoeting in Canberra

In Canberra kwam ik bij de aborigenal ambasade – het was meer een tentenkamp. Als protest geplaatst tegenover het oude parlementsgebouw.
Daar ontmoette ik haar – het was een aborigenal vrouw, die vertelde over het protest dat ze al jaren 1995 voert tegen de regering en waarin de aborigenals niet gezien worden. Al vanaf 1995 is er een permanente kamp van aboriginals tegenover het oude parlementgebouw, waar zij leeft in een tentekamp met een stuk of wat andere mensen die dit protest hevig ondersteunen.
We hebben daar gesproken over haar aborigenal achtergrond, het feit dat zij uit haar gezin is gerukt en als wees is opgegroeid in een westers gezin en pas toen zij 29 jaar was haar echte ouders mocht leren kennen. We merkte zo veel de zelfde lijnen en bij een stevige omhelsing kwamen we er achter dat we elkaar alleen maar konden aanvullen en dat de energie het zelfde stroomde.
Daar waar het nieuwe parlementgebouw was – is voor aborigenal heilig grond en die berg hebben ze afgegraven om eerst een parkeerplaats neer te zetten, met daar boven op een parlementgebouw.
Een plaats van healing een plaats van bezinning en dan te bedenken dat onze auto ondergedompeld is met dit heilige vuur… Want die stond daar in de garage.
Ik kan me voorstellen dat dit voor aborigenals echt kwetsend is geweest.
In deze stad is alles bedacht – maar je ziet hierin zo weinig linken naar aborigenals toe. Het is allemaal zo westers gemaakt. Zelfs de marmer komt uit Italie en de meeste parlementleden hadden Rome voor ogen, toen ze de stad bouwden. Er is niets dat verwijsd naar aborigenals en de originele bevolking van het land. We hebben gesproken over de hollanders en dat zij er van overtuigd is ook nederlands bloed in haar aderen te hebben. Toen in 1700 heeft er samensmelting rassen plaats gevonden, vandaar dat sommige groepen zwarte huid en blond haar hebben. Maar deze samensmelting is wel in harmonie gegaan en heeft juist gezorgd voor een verreiking van de cultuur.
Ook heb ik verteld hoe het komt dat er in de boeken zo weinig respect is voor vrouwen en hoe zij dat in haar cultuur ondervond. Ze vertelde me dat dit allemaal opgeschreven is door westerse mensen en vanuit hun beleving is verteld. Dat er zeker respect was voor vrouwen en dat de verhalen vanuit de intuitief weten tot hun komen, omdat de westerse mensen in het verleden de samenleving van de aborigenals behoorlijk hebben ontwricht.
De ceremonies en de gebruiken van vroeger worden weer toegepast en we hebben deel uit mogen maken van een heilige berg spirit.
Bij de altijd brandende vlam, stonden wij met z’n drieen met een eucaliptus tak in ons handen en mochten een wens doen. Een blok brandend hout draaide om toen we de ceremonie begonnen, dat vond ik heel speciaal. En de takken branden eigenlijk gelijk.. De spirit van een zijn heb ik gewenst, waarin we vanuit ons hart de ander zouden benaderen, in plaats met het hoofd. Dat vanuit respect nieuwe mogelijkheden geboden kunnen worden om dingen te ervaren en dat we de transformerende kracht gebruiken om tot elkaar te komen.
Dit samenzijn was heel speciaal en ik ga zeker haar boodschap de wereld in zenden. Niet alleen voor aborigenals maar voor een ieder die te maken heeft met onrecht, dat we elkaar mogen begrijpen.
Ik zie een tijd waarin dat wel gaat gebeuren en dat we niet tegenover elkaar staan maar samen staan. Als we mensen voeden met het positieve dan zal het ook effect hebben tot de hele samenleving.. en daar geloof ik in.

Goulburn en nu naar Canberra

We zijn zo ongeveer 100 kilometer voor Canberra neergestreken. Een weg vol bochten getrotseerd, plots waren we in de bergen beland met haarspeldenbochten. Het rijden gaat ons steeds beter af. Vanochtend ook nog aan de beache in Sydney blijven hangen en genoten van de hoge golven.


In Goulburn hebben we eindelijk een hotel lodge met internet kunnen vinden en liggen hier dus prinsheerlijk in een kingsuite – ook wel leuk een keer.


Canberra, het is nu al 30 jaar geleden dat ik daar twee weken heb gebivakeerd bij mijn nicht die daar toen woonde. Helaas leeft Margo niet meer, het heeft voor mij toch een belangrijke betekenis merk ik op.

En nu naar Sydney

From naaar sydney

We zijn weer op weg, nu naar Sydney, dat is zo ongeveer 1100 km verder op een weg waar niets te beleven valt. De wegen zijn eentonig en het is warm.
Eigenlijk de eerste keer dat we zeggen – tje wat kan het warm zijn. Nog steeds hebben we geen kangeroe gezien – wat hebben ze met deze beesten gedaan?
Ze moeten echt duizenden afgeslacht hebben en ze zijn enorm groot, dus zo’n makkie is dat niet en dan te bedenken dat de meeste australiers denken dat er een overschot van kangeroes zijn.

From naaar sydney

Onderweg zijn we een dorp als gevang – Wilcania tegen gekomen. Grote bush gevechten tussen aborigenals maken het er gevaarlijk. Nu slapen we in Nyngan en hebben we gegeven bij een club van feteranen.. Een makkelijke manier om zonder te veel kosten te kunnen eten en dat we even moeten staan om de slachtoffers te gedenken, daar hebben we geen probleem mee.
OP een picknickplaats was een gathering – eigenlijk heel maf wat Zoveel mensen rijden er niet op de weg, maar drie auto’s onafhankelijk van elkaar besluiten te stoppen. Er werd duits, nederlands en engesl gesproken.. grappig.
Een mijner vertelt ons dat het onbegonnen werk is om door Sydney heen te worstelen, we houden hoop:)

From naaar sydney

Broken Hill en Silverton

From Broken Hill

Broken Hill en Silverton.
Ik voel de zilver en andere ertsen in de bodem en ervaar wat het met me doet. Het maakt me onrustig en loom. Toch krijg ik beelden die mij weer verder kunnen brengen, wat het precies met me doet zal pas later bekend worden. Silverton is een plaats dicht bij Broken Hill – prachtig die uitgestrekte landschap en het zand in de straten.

From Broken Hill

Je zou kunnen zeggen dat dit een ghost town is, want de erts was al snel daar verdwenen, waardoor mensen weer naar elders vertrokken.De wegen zijn over het algemeen goed, maar sommige wegen hebben plaats gemaakt voor rivieren. Het moet hier in januarie wel heel hard geregend hebben. Ik zie de beelden waarbij ook delen van de wegen onder water hebben gestaan, maar men is hard bezig om het weer te herstellen. Het geeft wel prachtige plaatjes – vooral als je in de woestijn nog water tegen komt. Het maakt het rode zand nog intensiever.

 

From Broken Hill

Tja en dan moest ik er natuurlijk met me snufferd in zitten – gevallen dus. Het leek wel een ceremonie van de natuur zelf, die vond dat ik ondergedompeld moest worden in de rode slip.. Gelukkig is er verder niets aan de hand en kan ik gewoon weer verder stappen. Vandaag gaan we opweg naar sydney, maar ik vind dit natuurgeweld eigenlijk veel mooier. We zullen zien wat we daar weer tegen komen. Wist je dat je bij bepaalde clubs in Australie lekker kan eten voor weinig geld.. Ook weer meegenomen:)

From Broken Hill

 

New zeeland – Hi Liz, ik hoop dat je geen problemen ervaart daar in jouw land.. Hier in Australie doen ze er alles aan om hulptroepen te sturen – de verbinding tussen deze twee landen is enorm groot.
Australie is nog steeds een land vol met mogelijkheden en ze zullen zich volledig inzetten om het natuurgeweld te overwinnen..

From Broken Hill

Did it hurt except your pride zei een Ausie aan me na de val , werd mij gevraagd… hi hi wel leuk om zo dat te horen..

Door de bush bush

De weg naar Boken Hill is helemaal niet eentonig. Het landgoed is prachtig en het leuke is, dat de regen veel groen heeft gemaakt. Hier en daar zijn grote gleuven te zien van waar het regen heeft gestroomt. Plots heeft dit droge land rivierbeddingen en ik heb zelfs beelden gezien van Alice Springs waar kinderen in het water spelen.
 

We zijn op zoek naar de kangeroes, maar kunnen ze niet vinden. Het is zo’n verschil met 30 jaar geleden toen ze meehuppelde in het landschap, open en vrij. Nu zijn er overal hekken verschenen – het land is verdeeld. Met als gevolg dat een kangeroe voorzichtig moet zijn, waar het springt.
Men zegt hier dat er een overschot is aan kangeroes, maar ik zie ze niet.. Zouden de Australiers zichzelf voor de gek houden?
Op weg om een goede foto te maken hadden we al snel te maken met vele doornen op de grond die in de voeten wilden prikken.


Maar het is mooi om zo een met de natuur te zijn..
Ook de mensen onder weg zijn open en willen praatje maken.. ze nemen er de tijd voor om hun verhalen te delen.. Prachtig.
https://lh4.googleusercontent.com/_V85qki_ZHgo/TWLOIS_0dDI/AAAAAAAABgk/d2Qsfw_flHI/s400/IMG_3536.JPG

En hier is een Schubert

 

Hier staat ook de Schubert verteld een fotograaf mij nadat we de grape en wijn mensen op de tegels op de vloer vonden. Ha ja daar een Max Schubert die veel gedaan heeft voor veredeling van wijn en zorgen dat het bewaard kan worden. Maar die fotograaf wist helemaal niet dat er een Bob Schubert in Holland net aan kwam. Toeval of niet, maar het leek op een link en we hebben die link gevolg:)
Barossavalley – de wijngaarden van Australie, waar de beste wijnen vandaan komen. En dan krijg je linken die ons willen vertellen om daar op zoek te gaan.
De man heeft veel betekent voor het veredelen van wijn in dit gebied en de wijn compagnie waar hij voor werkte verkoopt de duurste en mooiste wijnen. Dat hij niets had met die dure prijzen – heeft hij eerlijk toegegeven, voor hem was het een uitdaging om een goede tafelwijn te maken, maar zijn flessen gaan gemakkelijk voor 1000 euro over de toonbank en voor oudere versies nog veel meer.
We gingen naar Penfolds in Nuriootpa. En zagen een mooie foto van deze meneer. We werden er hartelijk ontvangen en mochten daar de boeken inkijken van deze Max Schubert, die waarschijnlijk in de verte met elkaar gerelateerd zijn.

Ik heb het gevoel dat we deze plaats vaker hebben bezocht – en dat dingen en mensen ons begeleiden naar plaatsen die we gewoon moeten bekijken.

De aussies zijn gewoon aardig

De omgeving is prachtig, jammer dat het zo bewolkt is…

De Weg

Aborigenals lopen via een ander spoor dan wij met ons denken doen. In Adelaide wilde ik een andere kant op dan de kaart.. Nee dat is niet goed werd mij gezegd, maar door mijn wandeling kwamen de grote oude bomen tegen die zo impresief voor ons stonden.. prachtig. Niets verkeerd, alleen geluisterd naar mijn intuitie.

De map die de aborigenals gebruiken is vol kleur – vol verhaal. Daar is een kangeroe, en daar lopen de emu’s, is het niet byzonder hoe ze naar de natuur kijken.

In Adelaide

Adelaide was mooi en we hadden een wonderbaarlijke mooie dag uitgekozen om er te wandelen..
Ik vind die oude gebouwen zo mooi. Ze worden vaker geconserveerd en de Aussies zijn trots met recht trots op hun erfgoed.


De dag was gezellig en overal in de stad waren optredens van bandjes en artiesten. Er was een artiest met een gitaar = Tom Ward die mooie songs maakte en hij doet het goed, hij had wel heel veel in zijn bakje liggen. Hij komt naar Nederland en ik denk dat ik hem een keer uit ga nodigen voor de radio .. hi hi.


In het zuid australische museum was een grote tentoonstellng boor aboridgenals, met een prachtige verzameling van gebruiksvoorwerpen. Wist je dat deze kleurige schilderijen een aboridgenal landkaart is?
Nou de kleurtjes bevallen me zeker wel.
Ook de bomen in Adelaide zijn mooi en kolosaal. Ik maak hier ook veel foto’s van bomen vooral met de kleur in de bomen heb ik iets. Misschien dat juist het water er voor zorgt dat ze nog krachtiger schijnen te stralen.. Mooi.
Vandaag gaan we verder naar Barossa Vallie – leven de wijn..

En het regent

Vandaag is het regenachtig geweest – de hele dag. Ongelovelijk als je bedenkt dat je hier in een van de drogere delen van australie zit, maar goed. Nederlands weer dus.

Ik heb moeite met internetverbinding te krijgen, dus hier een update van een internet actie punt in Adelaide, waar we nu zitten.
Morgen gaan we adelaide onveilig maken, we hebben besloten om er nog een dat te blijven. De acomodatie is meestal goed en de afstanden die we rijden eigenlijk best wel heel ver.. meestal is het een weg waar je tussen de 80 en 110 kan rijden en het duurt eigenlijk toch wel behoorlijk lang voordat je bij een plaats bent. We zien wel en gaan er gewoon van genieten..

tot schrijfs Marja